دانلود آهنگ زخم زبون [128] [64] [24]

دانلود وقتی بارون میزنه از فریدون [192] [128] [64] [24]

و همین شد که شبی
هشت سیاهپوش سوار
همه هشت سرباز مرا
به سرنیزه غفلت کشتند
اسب‌های من را خَستند
قلعه محکم رخ‌هایم را
عاج‌های هر دو فیل من بشکستند
و وزیرم که شبی
ترس اسارت به تنش باخته بود
و مرا مبلغ آزادی خویش یافته بود
چه خیانت‌ها و چه غارت‌ها کرد
و کنون چندین سال است که من
در سیاه‌چال همان کاغذ بی‌خط و نشان
فریاد غم و افسوس بر لب سردم دارم
و چه حاصل باشد از این همه فریاد و فغان
که عُمق سیاه‌چال اُمیدم از تَن بیشتر است

من از این بازدم و دم به ستوه آمده‌ام
که چرا باید نفس را درون و سپس بیرون داد؟
که اصلاً فلسفه زیستن من در چیست؟
من از این عمر دراز به ستوه آمده‌ام
و کدامین ساحل آرامش؟
تن مخدوش مرا
بی‌انگیزه و بی‌قصد در پناه خود می‌گیرد
و کدامین مرهم؟
زخم‌های مرا
بی‌ترس عفونت در بر خود می‌گیرد
و مرا نیست تک درختی
که تن غم سوخته‌ام را از خورشید
بی‌دغدغه و بی‌مزد حمایت سازد
تن آزرده و مجروحم را
می‌سپارم بر موج
که مرا بر ساحل آرامش روحم ببرد
ای دریغا
سنگ‌های فرسایش
راه آرام عبورم را
بر من و روح و تنم می‌بندن
و یک برخورد سنگین
و گشایش چشم‌های غمگین
و حسرت یک لحظه رویای رنگین
ای دریغا در سقوط زندگی افتادم
از چاله در آمدم و بر چاه افتادم
کاش یک دم٬ دم می‌رمید از بازدم

عشق +2  (قسمت دوم)

لینک دانلود قسمت اول داستان...

نمی دونستم کجای این راهی که داشتم می رفتم  ,اشتباه شده بود , اصلا آیا من اشتباه کرده بودم . فکرم من بدجور در هم پیچیده بود. باید به بهار پشت می کردم یا میترا را که بخاطر من عوض شده بود رها کنم . زنگ زدم به میترا و قرار اون شب عقب انداختم و به دروغ گفتم که یکی از بستگان پدرم فوت شده  , یعنی کار  دیگه ای نمی تونستم بکنم . اون شب به یه پارک جنگلی (کوهسار) رفتم . با خودم تا صبح کلنجار می رفتم که باید چه کاری انجام بدم... بلاخره تصمیم گرفتم برم به بهار همه چیز بگم .. و  ازش بخوام که خودش از زندگی من بیرون بکشه , حتی به قیمت از دست دادن ماشین پراید من . ساعت 7-8 بود که برگشتم خونه , نفهمیدم چطور خوابم برد , اما وقتی چشمام باز کردم دیدم ساعت 4 بعد از ظهر است  . تلفن برداشتم و به بهار زنگ زدم . با او ساعت 9 توی همون کافی شاپ قرار گذاشتیم.بهار به همون لبخندی که همیشه گوشه لبش بود با یه شاخه گل سرخ اومد و رو بروی من نشست . من باید همه چیز به بهار می گفتم و شروع به گفتن کردم , بر خلاف حدس من بهار ناراحت نشد ولی برقی در چشمهای او ظاهر شد که من نفهمیدم از کجا و برای چه آمده ... . بهار گفت در صورتی که میترا را ببیند و با او صحبت کند , سعی می کند همه چیز را فراموش کند. من دیگر وقعا از خوشحالی نمی دانستم که باید چه کار کنم . سریع قبول کردم غافل از اینک روزگار چه خواب شومی برای من دیده است . پیش میترا رفتم و به او گفتم که بخاطر او قید چه پول و آینده ای را زدم تا در کنارش باشم و از او خواستم  برویم و برای آخرین بار من و اولین و آخرین بار میترا , بهار را ببینیم . میترا با اینکه دلش با رفتن نبود با اصرار زیاد من قبول کرد که بیاد و بهار ببینه.

برای فردای اون روز با بهار قرار گذاشتیم و تقریبا ساعت سه بود که رسیدیم اون جا . نمی دانم , ولی بهار ناراحت که نبود , هیچ , خوشحالم بود . بعد از روبوسی با میترا او را به یک قهوه دعوت کرد و از من خواست تا چند دقیقه ای آنها را تنها بگذارم . نمی دانم برای چی ولی قبول کردم . به داخل ماشین رفتم و نا خدا گاه فکر های خوب سراغم آمد . فکر یه زندگی دو نفره با میترا , ساده , اما پر از محبت و عشق  , فکر جاده عباس آباد شمال در حالی که میترا بغلم نشسته , یاد بچه من و میترا ... نمی دانم چقدر گذشت , که میترا در ماشین باز کرد و داخل ماشین نشست و بهار سرش را از پنجره داخل کرد و داشت خدا حافظی می کرد که حرفش رو بریدم گفتم چی شد ؟ گفت از میترا بپرس و رفت . ماشین روشن کردم و راه افتادم و به خیال خوش خودم به میترا گفتم همه چی تموم شد که گفت : تازه همه چی شروع شده , گفتم یعنی چی ؟ گفت : من و بهار بعد از یک ماه یک نفرمون بخاطر خوشبختی تو کنار می کشیم .... . من مونده بودم چی بگم , این حرف هایی که میترا می زد واقعیت داشت یا نه ؟ اگه واقعیت داشت , خوب بود یا نه ... . واقعا           نمی دانستم باید چه کاری انجام بدهم .

خلاف تصور من که حدس می زدم در این صورت هر دوی آنها به من محبت بیشتری می کنند اما این طور نشد . بهار خیلی کم زنگ می زد و میترا          رابطه اش با من داشت سرد می شد , و من نمی توانستم کاری انجام دهم و این رنج بزرگی برای من بود . شمارش معکوس آغاز شده بود و من بی تاب که ببینم می توانم با میترا باشم یا علا رغم میل باطنی با   بهار , وقعا چرا روزگار این کار با من می کرد . تقریبا روز های آخر ماه بود و من بی تاب تر از همیشه که تلفن زنگ زد , بهار پشت تلفن صحبت می کرد و به من گفت به آدرسی که می دهد بروم . شب شد به آن آدرس رفتم , آدرس یک تالار بود . آیا من درست می دیدم , بهار در کنار یک پسر بود , نمی دانستم باید چه کاری انجام بدهم , ناگهان نگاه بهار به من افتاد , چند ثانیه ای در چشمهای هم نگاه می کردیم , تمام خاطراتم با بهار در یک چشم به هم زدن از روبرویم رد شد . ناراحت بودم و با خود می گفتم آیا این همان بهاری است که قرار بود خودش را بکشد , این همان انسانی است که بی من می مرد... در همین حال بودم که تلفن زنگ خورد , میترا بود... می دانست من در تالار هستم , به من آدرس پارکی را داد و مرا به آنجا دعوت کرد. دیگر جایی برای غم خوردن نداشتم . میترا را بدون هیچ دروغ و حیله و یا به قیمت کشتن کسی به دست آورده بودم . در راه فقط به خوبی و خوشحالی فکر می کردم و چه زیبا بود ای افکار کودکانه من .

به نزدیکی های پارک رسیدم , چیزی در وجود من , مرا ناراحت کرده بود که , علت آن را نمی دانستم . داخل پارک رفتم , اما از میترا خبری نبود . من بدنبال یک دختر چادری و نجیب می گشتم که , یکی از پشت سر بروی شانه ام زد و گفت مراسم خوش گذشت , برگشتم , آیا من درست می دیدم , این میترا بود که بهمراه یه پسر کنار من ایستاده بود.... بدجور شوکه شده بودم... درست مثل روز اولی شده بود که دیدمش  , یه مانتو که... وای خدای من...چرا یکدفعه اینجوری شد...هنوز شوکه بودم که میترا گفت تو اگه من دوست داشتی به مراسم بهار نمی رفتی... و بعد به من گفت که با کامران خوشبخت میشه و اون مثل من نیست... هنوز شوکه بودم که چطور تو یک ساعت اینطوری شد... وقعا کجای کار من اشتباه بود؟ میترا در حالی که دستانش در دستان کمران بود گفت اگه بخوای مزاحممون بشی , هر چی دیدی از چشم خودت دیدی...سرگیجه عجیبی تمام وجود مرا گرفته بود... آیا اینها که در کمتر از یک ساعت گذشت راست بود... تازه فهمیده بودم برق چشمان بهار برای چه بوده , تیپ عوض کردن میترا از سر هوس بود و نه عشق و دوست داشتن... تلو تلو می خوردم و بسوی ماشین حرکت می کردم... تازه یاد حرف داش مجید افتادم که می گفت : "عشق واسه بچه گربه هاست , سامان خر نشو " اما چرا من این انقدر دیر فهمیدم.... نمی دانستم که باید بخندم یا باید گریه کنم.... اما بهتر شد گول دوتا افریطه پست نخوردم و بخودم قول دادم تا در خانواده دیگر صحبت ازدواج نشد , غلط کنم از این حرف ها بزنم ,اون روزها برای من خیلی سخت بود , اما گذشت , هنوز که یاد اون شب شوم می افتم تمام وجودم می لرزه و مو بتنم سیخ میشه, این از بدی روزگار که اول امتحان می گیره و بعد درس می ده , سخت بود ام گذشت, نمی دانم چی شد که یاد این صحبت دکتر علی شریعتی افتادم که می گفت :

" کسی را که دوستش می دارید شما را دوست نمی دارد...کسی که شما را دوست می دارد شما او را دوست نمی دارید...کسی که شما دوستش می دارید و او نیز شما را دوست می دارد , به رسم و آئین روزگار هرگز به هم نمی رسند و این رنج است "

حالا ما به همه گفتیم ما اونا رو ول کردیم... شما هم بگید سامان ول کرده... آره خوبیت نداره....